Zandkorrel

Zandkorrel

Mijn vader en ik maken een fietstochtje langs dierbare plekjes in zijn Limburgse vaderland; zijn geboortehuis, de danszaal waar hij mijn moeder voor het eerst ontmoette. Natuurlijk rijden we ook langs ontelbare caféterrassen waar hij steeds weer bekenden begroet. Hij stapt dan van zijn fiets en zegt steeds met onverholen trots “Dit is nou mijn dochter. Waar ik je laatst nog over verteld heb!”

Ikzelf ben in een minder trotse bui. Heb de afgelopen weken te hard gewerkt. Ben moe en in mineur. Zoals altijd ga ik dan twijfelen aan de zin van wat ik op deze aardkloot doe.

“Ach Pap, had ik maar een gewoon vak geleerd. Meubelmaker ofzo. Dan kon ik tenminste een concreet product afleveren waar de klant om gevraagd heeft. In mijn werk is alles vaak zo vaag. M’n invloed zo miniem.” Verder mompel ik nog iets over “dweilen met de kraan open” en “water naar de zee dragen”.

Hij antwoordt, al fietsend: “Tja, je bent gewoon een echte ‘Korrel’… net als een van die miljarden zandkorrels op ’t strand”. En trapt nog wat steviger door.
Zucht. Op zo’n opbeurende opmerking zit ik nu echt te wachten. Fijn!
Even verderop vervolgt hij; “Maar als jij daar NIET zou zijn, zou dat hele strand wel totaal veranderd zijn”.

Ik glimlach. De zin en onzin van m’n werk zijn weer duidelijk. Hij knipoogt en zegt; “Heb jij nou ook zo’n zin in een pilsje in de zon, op dat terrasje daar?” Samen minderen wij vaart.

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *