Voorbereidingen

Voorbereidingen

Heb ik al genoeg wc-papier gekocht? Hoeveel mensen zouden er eigenlijk naar de w.c. willen? Desinfectiedoekjes. Ook nog kopen. En afwasmiddel. Desinfecterende handgel zet ik wel bij de ingang. Twee liter zal toch wel genoeg zijn? In die keuken daar staat alleen maar één groot koffiezetapparaat. Meestal lastig om geen slootwater maar goede koffie in te brouwen. Toch maar mijn eigen Nespresso-apparaat meenemen? En misschien nog een van de buren lenen? Even kijken of ik nog genoeg koffie-cupjes heb. Anders nieuwe voorraad bestellen. Zouden de buren trouwens komen? Moet J. van hiernaast nog een uitnodiging sturen. Die doet niet aan Facebook, Twitter, LinkedIn of Instagram. Was ik even vergeten.

Ben heel benieuwd hoeveel mensen er eigenlijk komen. Op mijn berichtje op Nextdoor heb ik maar één reactie gekregen. Superweinig dus. Ook via mijn site nog niet zoveel officiële aanmeldingen. Hoorde van diverse mensen dat ze zich niet willen aanmelden, maar gewoon in het weekend willen kijken wanneer het uitkomt. “Nee, ik ga me niet vastleggen. Ik zie wel. Misschien na of even voor het boodschappen doen, op zaterdag? Of misschien tijdens borreltijd op vrijdag?” Zouden ze dan ook ’n biertje willen? Toch ook maar zorgen voor wat alcoholvrij bier. En ik voorzie nu al dat een paar vriendinnen bij binnenkomst zullen roepen: ‘Wáár is de WIJN???’. Ik heb rood en wit. Ook nog prosecco of rosé halen? Nee, ik laat het hierbij. Ik zal daarnaast nog een paar kannen met water en munt en citroen neerzetten. Hoeveel? En hapjes? Tot een uur of drie zullen zoete dingen wel voldoen. Maar daarna? Zal ik nog zorgen voor stokbrood en smeersels? Nee, te veel gedoe. Ik zorg wel voor wat makkelijke hartige éénhapsdingen. Zou ik met de versnaperingen ook rekening moeten houden met noten-, gluten-, koemelk- en andere allergieën? Waar ga ik die hapjes trouwens neerzetten? Ze moeten zo staan dat mensen er gemakkelijk bij kunnen, maar ook zo dat ze geen opstopping in de ruimte gaan veroorzaken.

Ik weet ook nog niet waar uiteindelijk de glaslichten terecht gaan komen en of we die zo kunnen hangen dat de wirwar van verlengkabels geen storende afleiding zal zijn. En de andere glasobjecten? Deze week vroeg iemand mij of ze haar driejarige zoontje ook mocht meebrengen. Ik antwoordde ‘Natuurlijk! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ en zag vervolgens in gedachten hoe dat zoontje vanuit enthousiasme met grijpgrage graaiarmpjes een paar honderd euro aan glaswerk aan diggelen maaide. Ik zet ze ergens maar in een beschermende hoek, op een stevige verhoging. Ik moet niet vergeten om aan de mensen die woensdag komen helpen met sjouwen, te vragen of ze dat glaswerk echt voorzichtig en één voor één willen verplaatsen. Zal er nog wat extra bubbeltjesfolie omheen doen. Mooi, maar kwetsbaar allemaal.

Kwetsbaar voel ik me ook wel ’n beetje. Met dit werk zet ik wel veel van mezelf in het licht. Kanten die ik niet zo vaak op deze manier laat zien. Zo zonder taal of betekenisvolle context in de interactie. Zo ongevraagd. Mijn binnenkant met verf, bijenwas en glas vormgegeven, die door de waarnemers op 86000 manieren geïnterpreteerd en beoordeeld kunnen worden. Natuurlijk is smaak persoonlijk en niet iedereen hoeft elk werk goed of mooi te vinden. Ik heb ook wel heel verschillende werken; van puur abstract tot vaag symbolisch, tot … weet niet eens hoe ik het moet noemen. Ik had mijn expositie net zo goed de titel ‘Geen Stijl’ kunnen geven. Van alles wat en dat dan weer door elkaar. Als mensen het maar niet zonde van hun tijd vinden dat ze gekomen zijn nadat ze gekomen zijn. Heb ik niets over te zeggen. Loslaten. Ik richt me maar op de goede voorbereiding die ik wél kan beïnvloeden. Dus …

Hoe ga ik dat doen als iemand ter plekke iets wil kopen, zoals een gedichtenbundel of de kunstkaarten die ik heb laten maken? Natuurlijk heeft niemand contant geld bij zich. Aantekeningen maken en dan achteraf een nota sturen? Vragen of diegene mij dan een appje stuurt, zodat ik een betaalverzoek kan sturen? Nog even over nadenken.
In ieder geval is nu alles ingelijst. Heb vanmiddag de laatste passe-partouts bij Harm in Helmond opgehaald. Hij leeft erg mee en dat is ook weer ondersteunend. Morgen nog een paar laatste details van een paar werken afmaken, zoals op twee schilderijen nog een handtekening zetten en ergens een dof plekje wegwerken en dan staat alles klaar voor de inrichting. Gelukkig krijg ik hulp. Wie heeft toch ooit bedacht dat ik deze expositie ging organiseren? Ikzelf dus. En wie heeft toen bedacht dat ik een solo-expositie ging organiseren, terwijl de meeste expo’s in De Kruisruimte toch echt groepstentoonstellingen zijn? Ikzelf dus. Ikke-zelluf-doen; levensmotto en verhaal van m’n leven.

Ach, ik ben al bijna 30 jaar ZZP’er, dus ik zou hier toch aan gewend moeten zijn. Ben al die tijd eindverantwoordelijke uitvoerder van de back- én frontoffice van mijn bedrijfje, van de afdelingen H.R., P.R. en P.Z., inclusief de salarisadministratie en van de taken rond procurement en juridische-, fiscale en boekhoudkundige processen, van voorraadbeheer, van intern en extern gebouwenonderhoud, van de catering, de feestcommissie en van de lief- en leedpot en niet te vergeten van het totale primaire proces van trainen en coachen. Als ondernemende professional – en zéker niet als professionele ondernemer – heb ik wel geleerd om verschillende bordjes tegelijkertijd in de lucht te houden. En dat is toch echt geen kattenpis, zou mijn vader-zaliger zeggen. Tijd om minder te gaan werken en het is toch wel speciaal om deze nieuwe levensfase op deze manier te markeren. Gelukkig is er hulp. Van atelier-assistent tot mensen die meehelpen met sjouwen, inrichten, catering, vertrouwen overeind houden tot de klussenmeneer die alles op gaat hangen. Zou hij wel genoeg schroeven en de juiste haakjes bij zich hebben? Hem nog bellen over het aantal dat hij kan verwachten. Waar zou ik zijn, zonder die mensen die praktisch hun handen uit de mouwen steken? Hoe ga ik ze daarvoor passend bedanken? Etentje in groepsverband? Etentjes per persoon? Bossen bloemen? Persoonlijke kaartjes? Nog over nadenken. Moet natuurlijk nog zorgen voor de lunch voor wie meehelpt bij het inrichten. Nog even plannen wanneer ik daarvoor de boodschappen kan doen.
En wat trek ik eigenlijk aan tijdens die dagen? De eerste dag mijn casual edoch nette mantelpakje, denk ik. Voor daarna zie ik het wel weer. Heb ik eigenlijk nog panty’s zonder ladders bij dat mantelpakje? Volgens mij niet meer. We kunnen wel naar Mars, maar zijn nog niet in staat om panty’s te maken die meer dan twee wasbeurten overleven. Morgen maar even langs de Hema. Zou ik wel genoeg w.c.papier hebben gekocht? …..

Verhalen
One Comment
  1. Komt goed! 😉

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.