Verrassingsschotel

Verrassingsschotel

Het was kermis in ons dorp en ik had de ‘verrassingsschotel’ gegeten. Zo noemde moeder de restjes van groenten van de afgelopen dagen, die zij verstopte onder een dikke laag kaas. Ik had natuurlijk zo snel mogelijk gegeten, want daarna mochten we samen gaan. Bijten en doorslikken. Nee, niet kauwen! Zo weinig mogelijk proeven van die vieze champignons, paprika’s en spruiten. Bijten en doorslikken.

Op. Bord leeg. En ja, we gingen. Zo snel als ik kon rende ik naar de zweefmolen, mijn favoriet. Eerst lekker eng schommelen, dan draaien en zwaaien. Steeds hoger en harder. Tot m’n stoeltje zo hoog mogelijk boven de grond de wijdste cirkel beschreef. Dichter bij het gevoel van vliegen kon je toch echt niet komen. En op het hoogste punt …

Die spanning en opwinding, mijn hart klopte in m’n keel, mijn maag kromp samen en door mijn van schrik geopende mond kwam de verrassingsschotel er in golven uit. Het publiek dat daar beneden lachend omhoog keek naar hun kinderen in die zweefstoeltjes kreeg de volle laag.
Thuis gekomen viste mijn moeder met twee puntige vingers en ‘n grimas van afgrijzen bij mijn vader nog één vrij ongeschonden champignon tussen overhemd en overjas uit.

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.