Leven in de luwte

Leven in de luwte

Leren allitereren – opdracht tijdens schrijfcursus van Wim Daniëls

“Ik leef graag in de luwte.” Zoiets kan klinken als een aardige alliteratie en is te benutten als de beginzin van een boek. Het kan ook een kloppend, zichzelf beschrijvend zinnetje, zijn dat dan uitermate passend is als de uitspraak van een verlegen persoon. Maar als je, zoals ik toch echt gedaan heb, gekozen hebt voor een professie waarbij je vrijwel voortdurend en plein publiek op een podium staat, klinkt zo’n zin als kletsklare quatch, c.q. ongelooflijke onzin.
En toch, desalniettemin en niettegenstaande deze compleet onvereenbare contradictie tussen mijn binnen- en buitenwereld, is het in mijn geval een niet te weerleggen waarheid. Vanbinnen schuw, schuchter, ontzettend onzeker en bezien vanuit de buitenstaander aandachttrekkend assertief en adembenemend ad rem. Zo ben ik. Twee-eenheid van elkaar afstotende tegenpolen in één persoon.
Als ik zou zeggen dat ik niet met open ogen voor dit vervaarlijke vak gekozen had, dan zou ik dit veelomvattende verschil in mijzelf verloochenen. Daarmee zou ik dan tegelijkertijd zowel mijn kracht als kwetsbaarheid verloochenen en innerlijk eigenlijk verwerpen. Dat werpt verder ook geen vruchten af.
Als populaire popartiest en als inmiddels beroemde en befaamde zingende danser en dansende zanger, sta ik, altijd hier op voorbereid en toch telkens weer verrast, keer op keer kotsend in de coulissen. Terwijl ik dan nog geen oogwenk later, met grote gebaren, zelfverzekerd en onzichtbaar zwetend voor mijn vele fans en zelfs voor vrienden en familie lijk te gedijen in het licht, deel ik, vanbinnen bibberend en bevend, trillend van top tot teen, mijn diepste droefheid en leg voor volk en vaderland en ver daarbuiten mijn bevende binnenkant bloot.

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *