Doorbreek de blokkade

Doorbreek de blokkade

Hij zit met ontbloot bovenlijf op handen en voeten voor ons. Ank zet haar duimen aan de linkerkant, ik plaats de mijne rechts. We richten ons op de twee punten die Theo aangewezen heeft; daar waar hals en nek overgaan in schouders. Ja, daar in die holtes. Precies, ja, precies, dáár … 

We volgen de instructies van onze Meester. In onze opleiding tot psycho-sociaal-therapeut zijn we beland bij de ándere technieken dan het ‘goede gesprek’, namelijk bij ‘emotioneel lichaamswerk’.

Onze leraar van dit onderdeel hanteert één simpel motto: “Lose your mind and come to your senses.” De theoretische onderbouwing die hij daarbij aanbiedt, is overeenkomstig dat motto even kort en kernachtig: onverwerkte emoties zetten zich vast in het lijf. Daar verkrampen ze spieren, daar blokkeren ze de helende energie en worden dan trauma’s. Trauma’s beroven ons van onze creativiteit en vrijheid. Ga naar de plek van de opgehoopte spanning. Voer de druk op, doorbreek het verzet, doorbreek die blokkade en bevrijd de mens! Ga aan het werk!

Dat zijn wij dus nu aan het doen. Het is bij deze oefening natuurlijk ook de bedoeling dat onze cliënt meewerkt. En Theo werkt mee. En hoe …

Hij buigt zijn hoofd tot zijn kin zijn borst raakt, spant zijn benen en kromt zijn rug, als een stier in de aanval. Hij kreunt, gromt en brult. De aderen in zijn nek worden dikke kabels. Zijn hoofd kleurt eerst roze, vervolgens rood, dan bijna paars.

Ank en ik kijken elkaar aan en glimlachen. Wat zijn wij goed bezig. Hier gebéurt tenminste wat. Door met Theo op zijn ritme mee te grauwen proberen we dit proces nog wat te intensiveren. Onze duimnagels zijn inmiddels bloedeloos wit geworden door de druk die we zetten. Voor Theo moet de pijngrens al bijna bereikt zijn. Het wachten is nu nog op de beloofde catharsis; de emotionele uitbarsting dóór de blokkade heen, dóór alle spanning heen, die daar opgehoopt ligt te wachten op zijn bevrijding.

Theo perst er nog een schreeuw uit die uit zijn tenen lijkt te komen en plotseling heft hij met een ruk zijn hoofd op. Hij kijkt omhoog. Zijn blik is niet gericht op ons, maar ergens op de ruimte tussen ons. Dan zegt hij met zijn Vlaamse accent: “Awel … ehh … awel … ik ervaar ’n heleboel, maar ik weet niet meer waartoe.”

Hij staat op en loopt de werkruimte uit.

Door het raam zien we hem met grote passen de tuin uitlopen, de weg oversteken en verdwijnen in het manshoge maïsveld dat daar ligt. Nog even bewegen enkele pluimen zachtjes boven zijn hoofd.

Zo’n twee uur later voegt Theo zich weer bij ons. Een volwassen maïsveld inlopen blijkt toch iets makkelijker te zijn dan daar weer uit zien te komen.

Hij vertelt dat hij door deze exercitie in ieder geval zijn angst om te verdwalen heeft overwonnen. Een angst waar hij tot nu toe nooit zo veel last van heeft gehad, maar toch …

Marjo Korrel

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *