De vrouw en de zee

De vrouw en de zee

‘Ik wil zo graag zo anders zijn’, zei de vrouw tegen de zee. ‘Ik kom jou vragen hoe ik dat moet doen. Jij weet vast wel hoe dat moet’.
‘Hoezzzzzzzo?’, vroeg de zee.
‘Nou, jij bént altijd anders. Dan ben je eb, dan weer ben je vloed of iets daartussenin. Jouw bewegingen zijn met elke golf of rimpeling of spetter elke seconde anders. Jouw kleuren zijn voortdurend in verandering. Jouw geluiden klinken nooit hetzelfde. Je weet wel, je BENT gewoon ANDERS en ik wil weten hoe je dat doet’.
‘Shhhhhh…..Je bent bij mij echt aan het verkeerde adres. Ik ben op het gebied van verandering de slechtste raadgever. Ik weet namelijk helemaal niet hoe dat moet. Ik doe. Ik ben. Ik ruis. Ik beweeg. Ik golf, rimpel en spetter heen en golf, rimpel en spetter weer terug. Ik golf-rimpel-spetter laag en ik golf-rimpel-spetter hoog. Ik beweeg mee met de wind of juist niet door de wind. En ik wordt bewogen door mijzelf. Ik ruis, wentel en stroom. Ik máák geen geluid. Er ís geluid. Ik maak geen kleuren. Er zijn kleuren. In het zand, de zon, de stenen, de planten en de dieren, in de wolken en in mijzelf. Ik weerspiegel niet eens. Ik ben gewoon, altijd maar weer, de waterspiegel en altijd dezelfde, door hoe ik ben, hoe ik doe, ruis, wentel, spetter, stroom en beweeg.’

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.