De vrouw en de maan

De vrouw en de maan

‘Ik wil zo graag zo anders zijn’, zei de vrouw in de nacht tegen de volle maan. ‘Vertel mij eens hoe jij dat doet, want dat weet jij best!’
‘En waarom denk jij dat?’ vroeg de maan?
‘Jij laat altijd maar één kant van jezelf zien en daar hoef jij kennelijk helemaal geen moeite voor te doen. Dat doe jij gewoon. Hoe doe jij dat? Dat wil ik namelijk ook kunnen. Ik wil ook maar één kant van mezelf laten zien. Eén lichte kant van mij. De handigste, de leukste, liefste, aantrekkelijkste, voortvarendste, slimste, sterkste, de fraaiste en de mooiste kant. De rest mag in de schaduw blijven. Die hoeft niemand te zien.
Maar dat kost mij zo verdraaid veel energie. Ik moet constant opletten waar iemand naar kijkt, hoe iemand kijkt en vanuit welke hoek, om dan héél precies dat deel van mij in het licht te zetten wat ik wil laten zien en het andere in de schaduw te houden. Dat is niet simpel. Dat is geen sinecure. Zeker niet als er voortdurend ook weer anderen zijn, die ook weer op een andere manier, vanuit een andere hoek of richting naar me kijken. Het is onderhand een dag- èn een nachttaak. Dat gaat jou zo moeiteloos af! Je láát gewoon en steeds maar weer, alleen die ene kant in het licht zien’.
‘’t is maar hoe je het bekijkt’, zei de maan.
‘Ik doe namelijk niets. En het meeste en voornaamste niets dat ik doe is me er iets van aan trekken. Ik vind er niets aan en ik vind er niets van. Weet je dat er op dit moment ook camera’s en ogen op mijn achterkant gericht zijn? En weet je wat dat me doet? Niets! Weet je wat ik daarvoor doe? Niets! En weet je wat ik ervoor doe dat jij mijn lichte kant ziet? Niets! Dat wordt gewoon gedaan. Ook als jij niet kijkt. Ook als niemand kijkt. Daar doe ik niets voor en daar doe niets tegen. En dat alles is ook helemaal niet interessant.. Want weet je wat de betekenis is van hoe je me bekijkt? Niets, hélemáál niets! Welterusten!’

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *