Zonder houvast

Zonder houvast

Met vallen en opstaan,
struikelend weerbarstig,
leren we het leven te leven.

Tegendraads en onverzettelijk,
in de ervaring van het beweeglijke moment,
dat stilstaat in het nu van deze dag.

Terwijl de tijd alsmaar stroomt
en aandacht verspringt
van verleden naar toekomst en weer terug.

Terwijl de morgen nog kleding van gisteren draagt
en die gladde huid in herinnering
nu kronkelt, kringelt, barst en plooit.

Terwijl we de wereld willen vasthouden
en in overbodige gebaren
alles vervliedt, vervaagt en verdwijnt.

Terwijl we al grijpend, grauwend en graaiend,
onverhoeds en zonder houvast kunnen verdwijnen,
in een bodemloze diepte zonder straks.

Terwijl in die vluchtige vaart het leven blijkt
als een droom waar geesten schimmen zijn
en we lessen van loslaten, grimmig en geestig genoeg, niet herkennen.

En als ik dan eindelijk in dit leven val,
onbezonnen onbeheerst,
leer ik nooit meer zelf te willen opstaan, noch te wensen.

Gedichten

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *