Jezelf Genoeg zijn Dank, Marjo, voor dit belangrijke boek voor ieder mens dat bezig is met hoe het zit met de relaties tussen mannen en vrouwen!! ’Hoe verdraag je het alleenstaanden bestaan als je verlangt naar een precies passende levenspartner?’ is de vraag die overheerst in dit boek. Tenminste zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar als ik goed...
Lees verderJezelf Genoeg zijn
Dank, Marjo, voor dit belangrijke boek voor ieder mens dat bezig is met hoe het zit met de relaties tussen mannen en vrouwen!!
’Hoe verdraag je het alleenstaanden bestaan als je verlangt naar een precies passende levenspartner?’ is de vraag die overheerst in dit boek. Tenminste zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar als ik goed lees en me focus op de Onderstroom, dan gaat het eigenlijk over ‘Dat stemmetje dat jarenlang woorden zei die ik logisch en vanzelfsprekend vond: “Je bent alleen. Eigen schuld. Had je maar een andere persoon moeten worden. Je bent gewoon niet in staat om iemand als partner te vinden. Niet in staat om iemand van je te laten houden, in die mate dat hij ook met je wil samenleven. (…) LOSER. Je bent mislukt als vrouw, partner, minnares of ’levensmaatje’”.
Voor we bij deze woorden aankomen trakteert Marjo ons op de verhalen, de avonturen die haar dates opleveren. Ze doet dat op een smakelijke manier, hoewel het niet bepaald over successtory’s gaat. Ik wist eerlijk gezegd niet dat er nog zulke achtergeblevengebied-mannen in ons land rondlopen. Mijn neiging om ‘Je bent te goed voor hen’ te roepen werd al lezend steeds sterker. Marjo kwam daar trouwens via de Volkskrant ook zelf achter: ‘Het is onderzocht. Het ligt dus niet alleen maar aan mij als persoon. Het is nu proefondervindelijk bewezen dat wat mannen, in het algemeen, zéggen wat zij op het gebied van intelligentie aantrekkelijk vinden, nog wat anders is dan wat zij in het contact met vrouwen, in het algemeen, daadwerkelijk aantrekkelijk vinden.’
Maar vertelt Marjo mij in een email: Dat artikel in De Volkskrant was trouwens niet de voornaamste steun in de rug om mijn 'alleenstaanden bestaan' los te koppelen van 'oordeel over mij zelf en mijn zelfwaarde'. Dat hoofdstuk ging alleen over mijn vraag waarom ik zo weinig mannen tegenkwam die geïnteresseerd waren in wat ik te zéggen had. Zoals ik zelf iets verderop schrijf:
"Het heeft me járen - en trouwens ook een niet onaanzienlijk bedrag in euro’s - gekost om die riedel in mezelf te zien, om die te ontwarren en er wat afstand van te kunnen nemen. Jaren van scholing, therapie, coaching, gesprekken met dierbaren, vrienden en familie. Jaren om dit verband wat losser te weken. Met veel tranen met tuiten. ‘Alleen-leven’ en ‘als mens-niet-de-moeite-waard-zijn’ bleek een lastig te scheiden, automatisch en logisch klinkende, maar volstrekt irrationele en onredelijke combinatie. Een combinatie van feit en oordeel, die net zo moeilijk van elkaar te scheiden waren als de voorkant van een vel papier van de achterkant van datzelfde vel. Schier onmogelijk. Maar uiteindelijk is het gelukt. Min of meer."
Een ander aspect van het boek zijn de foto’s van de bomen en de poëtische woorden die erbij horen.
Dank lieve Marjo voor dit werk waarin je mij als alleenstaande hardwerkende vrouw een spiegel voorhoudt, die niet altijd aangenaam is om in te kijken. ‘Niet aangenaam, wel goed’, zei Danielle Roex ooit, de docent die wij allebei uit de School voor Gestalt & Psychosynthese kennen. Jij en ik hebben daar een schat aan wijsheid gekregen, die ons heeft geleerd de kracht van bomen te ervaren, de kracht van meditatie en de kracht die speelt als een groep collega’s bij elkaar komt. Maar ik ben niet veel wijzer geworden als het gaat om het spel tussen een man en een vrouw, die al of niet verliefd op elkaar zijn en een relatie zouden willen aangaan. Ik werd wel constant verliefd en jij vond daar ook een man, een kunstenaar die je diep heeft geraakt. Maar over een relatie aangaan waarin het gaat over dag in dag uit er voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen, ging het niet. Integendeel. Wij vrouwen leerden juist om ons vrij te maken van knellende banden en dwingende handen.
Ik weet niet hoe het voor jou was, maar ik was net gescheiden, ontsnapt uit de hel. Ik had geen enkele behoefte om weer in een keurslijf te belanden. De grote liefde beleven, dat wilde ik wel. Ik heb op dit onderwerp lang lopen kauwen, want natuurlijk wilde ik net als jij gezellig samen op de bank tv kijken, samen lepeltje lepeltje slapen, samen eten en echte gesprekken voeren. Het leek bijna te lukken tot ik de boodschap kreeg, dat ik niet bij te houden was. Boem, over samen…
Ik geloof dat jij en ik geconfronteerd worden met het feit dat mannen aan de beurt zijn om te emanciperen, als ze een relatie willen met een vrouw met een kunstenaarsziel, zoals jij en ik. En jij en ik hebben de kennis en ervaring in huis om ze wakker te maken. Of ze al rijp zijn om te luisteren, weet ik niet. Maar wie niet roept, kan niet gehoord worden. Liefs van Tine
PS Jezelf genoeg zijn waren de woorden die boven kwamen toen ik je boek uit had....
Invouwen
