Precies passend? Nee dat niet, als man, al weer enige jaren (pogen te) daten met mannen is toch een andere discipline, hoewel?
Wat is dit boek een heerlijke weergave van herkenbare gelaagde verhalen. Zoals: 'Staand voor mijn tweepersoonsbed overvalt mij soms ook 'waarom is het bed zo groot en leeg? Ook bij mij is al jaren meestal maar 1 helft in gebruik. "Zal ik die andere kussenovertrekken maar niet wassen, ze zijn weer niet gebruikt."
Of ...
Bij aankomst al weten "Nee he, dit wordt het niet", als het meevalt van twee kanten, maar pijnlijk en hoe te timen, als het van alleen mijn kant of juist van zijn kant is? En dan toch maar wat drinken? En soms juist de opluchting; ik kan weer weg en zit zo lekker alleen op de bank in mijn oude kloffie.
Of ...
Niet alleen op het uiterlijk af willen gaan, maar toch.

Met zelfreflectie, enige zelfspot, weemoed, lichtheid en zwaarte zijn de verhalen geschreven.
De mooie en eigenzinnige vormgeving, grafische vormgeving van Edwin Smet, helpt daarbij, het zijn gewortelde, vertakte, op zich staande en toch verbonden verhalen. Stoer en kwetsbaar, met steeds een fijnzinnige onderlaag, die erg helpt voor de herkenbaarheid.
Huidhonger? Jazeker.
Is het hebben van een relatie een sociale druk of echte behoefte?? Ik weet het soms niet, soms ook wel.
Een cadeautje dit boek, ook voor M.V.X. die niet daten denk ik. Voor mij soms troostrijk, regelmatig ook met een herkenbare lach. Zoals Marjo op pag. 23 Shakespeare citeert:
"a tragedy is a comedy misunderstood".... Invouwen

“Wat een ontzettend leuk, openhartig, inzichtelijk, geestig en lekker lezend boek heb je geschreven! Ik heb het bijna in één ruk uitgelezen,” mailde ik enthousiast naar Marjo Korrel nadat ik haar boek over haar dating-avonturen Precies Passend had gelezen. Met haar scherpe blik en vlotte pen maakt Marjo van elke dating-ervaring een prachtig verhaal. Ze neemt je mee in haar avonturen op zo’n beeldende wijze dat het lijkt alsof je er zelf bij was. Soms ontroerend, soms schurend. Herkenbaar voor datende dames, maar ook waardevol voor anderen om een inkijkje te krijgen in de dating-wereld van hun single vrienden/-innen. Ik gun Marjo een nieuwe liefde. Alleen jammer dat er dan geen deel 2 en 3 komen…!
Anne Elzinga, freelance journalist... Invouwen

Marjo Korrel, een van onze eerste cursisten bij de schrijfcursus met Wim Daniëls, bracht onlangs dit boek uit. Ik las het in één ruk uit. Wat een fantastisch boek. Behalve dat ze schrijftalent heeft, is het Marjo ook gelukt te laten zien hoe het is om als alleenstaande vrouw de moed bijeen te rapen om via datingsites mannen te ontmoeten, waarna ze de ene na de andere teleurstelling te verwerken krijgt. De verhalen die ze hierover vertelt, zijn verpakt met de nodige humor, zonder dat ze de ernst ervan tekort doet. En dát, met name dát, vind ik zo ontzettend knap aan dit boek, die balans.
En dan gaat het ook nog over Liefde. Liefde met een hoofdletter, ja.
Ik heb het boek met ontroering gelezen. Het is open, kwetsbaar en krachtig.
Dit is waarom wat mij betreft schrijvers nodig zijn.
Dankjewel, Marjo Korrel . ❤🙏... Invouwen

Jezelf Genoeg zijn
Dank, Marjo, voor dit belangrijke boek voor ieder mens dat bezig is met hoe het zit met de relaties tussen mannen en vrouwen!!

’Hoe verdraag je het alleenstaanden bestaan als je verlangt naar een precies passende levenspartner?’ is de vraag die overheerst in dit boek. Tenminste zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar als ik goed lees en me focus op de Onderstroom, dan gaat het eigenlijk over ‘Dat stemmetje dat jarenlang woorden zei die ik logisch en vanzelfsprekend vond: “Je bent alleen. Eigen schuld. Had je maar een andere persoon moeten worden. Je bent gewoon niet in staat om iemand als partner te vinden. Niet in staat om iemand van je te laten houden, in die mate dat hij ook met je wil samenleven. (…) LOSER. Je bent mislukt als vrouw, partner, minnares of ’levensmaatje’”.

Voor we bij deze woorden aankomen trakteert Marjo ons op de verhalen, de avonturen die haar dates opleveren. Ze doet dat op een smakelijke manier, hoewel het niet bepaald over successtory’s gaat. Ik wist eerlijk gezegd niet dat er nog zulke achtergeblevengebied-mannen in ons land rondlopen. Mijn neiging om ‘Je bent te goed voor hen’ te roepen werd al lezend steeds sterker. Marjo kwam daar trouwens via de Volkskrant ook zelf achter: ‘Het is onderzocht. Het ligt dus niet alleen maar aan mij als persoon. Het is nu proefondervindelijk bewezen dat wat mannen, in het algemeen, zéggen wat zij op het gebied van intelligentie aantrekkelijk vinden, nog wat anders is dan wat zij in het contact met vrouwen, in het algemeen, daadwerkelijk aantrekkelijk vinden.’

Maar vertelt Marjo mij in een email: Dat artikel in De Volkskrant was trouwens niet de voornaamste steun in de rug om mijn 'alleenstaanden bestaan' los te koppelen van 'oordeel over mij zelf en mijn zelfwaarde'. Dat hoofdstuk ging alleen over mijn vraag waarom ik zo weinig mannen tegenkwam die geïnteresseerd waren in wat ik te zéggen had. Zoals ik zelf iets verderop schrijf:
"Het heeft me járen - en trouwens ook een niet onaanzienlijk bedrag in euro’s - gekost om die riedel in mezelf te zien, om die te ontwarren en er wat afstand van te kunnen nemen. Jaren van scholing, therapie, coaching, gesprekken met dierbaren, vrienden en familie. Jaren om dit verband wat losser te weken. Met veel tranen met tuiten. ‘Alleen-leven’ en ‘als mens-niet-de-moeite-waard-zijn’ bleek een lastig te scheiden, automatisch en logisch klinkende, maar volstrekt irrationele en onredelijke combinatie. Een combinatie van feit en oordeel, die net zo moeilijk van elkaar te scheiden waren als de voorkant van een vel papier van de achterkant van datzelfde vel. Schier onmogelijk. Maar uiteindelijk is het gelukt. Min of meer."

Een ander aspect van het boek zijn de foto’s van de bomen en de poëtische woorden die erbij horen.

Dank lieve Marjo voor dit werk waarin je mij als alleenstaande hardwerkende vrouw een spiegel voorhoudt, die niet altijd aangenaam is om in te kijken. ‘Niet aangenaam, wel goed’, zei Danielle Roex ooit, de docent die wij allebei uit de School voor Gestalt & Psychosynthese kennen. Jij en ik hebben daar een schat aan wijsheid gekregen, die ons heeft geleerd de kracht van bomen te ervaren, de kracht van meditatie en de kracht die speelt als een groep collega’s bij elkaar komt. Maar ik ben niet veel wijzer geworden als het gaat om het spel tussen een man en een vrouw, die al of niet verliefd op elkaar zijn en een relatie zouden willen aangaan. Ik werd wel constant verliefd en jij vond daar ook een man, een kunstenaar die je diep heeft geraakt. Maar over een relatie aangaan waarin het gaat over dag in dag uit er voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen, ging het niet. Integendeel. Wij vrouwen leerden juist om ons vrij te maken van knellende banden en dwingende handen.
Ik weet niet hoe het voor jou was, maar ik was net gescheiden, ontsnapt uit de hel. Ik had geen enkele behoefte om weer in een keurslijf te belanden. De grote liefde beleven, dat wilde ik wel. Ik heb op dit onderwerp lang lopen kauwen, want natuurlijk wilde ik net als jij gezellig samen op de bank tv kijken, samen lepeltje lepeltje slapen, samen eten en echte gesprekken voeren. Het leek bijna te lukken tot ik de boodschap kreeg, dat ik niet bij te houden was. Boem, over samen…
Ik geloof dat jij en ik geconfronteerd worden met het feit dat mannen aan de beurt zijn om te emanciperen, als ze een relatie willen met een vrouw met een kunstenaarsziel, zoals jij en ik. En jij en ik hebben de kennis en ervaring in huis om ze wakker te maken. Of ze al rijp zijn om te luisteren, weet ik niet. Maar wie niet roept, kan niet gehoord worden. Liefs van Tine

PS Jezelf genoeg zijn waren de woorden die boven kwamen toen ik je boek uit had.... Invouwen