VRIJ – Mandela – VRIJ

VRIJ – Mandela – VRIJ

Hun stemmen klinken als golven.
Afwisselend dichtbij en weer ver weg.
Herinneringen komen op, vervagen weer.
Mijn speech in Faranani, nu bekend als ‘Madiba’s Speech’.
Ik sprak voor regeringsleiders over ‘de geest van verzoening’.
Een essentiële voorwaarde als we verschillen willen overstijgen en we echt verschil willen maken.
Ook zei ik: “I am the Master of my Fate, I am the Captain of my Soul. It matters not how straight the gate, how heavy the scroll with punishment, again I repeat, I am the Master of my Fate, I am the Captain of my Soul.”
Wanneer was dat ook alweer?
O ja, juni 2002.
Toen geloofde ik daar nog vurig in.
Toen was mijn huid nog strak, mijn stem krachtig, mijn lijf vitaal.
Maar wie is nu ‘meester van mijn lot’? ‘Kapitein van mijn ziel’?
Toch niet die apparaten die me laten ademen en zorgen dat mijn lever mij niet vergiftigt?
Wat dan wel?
Zelfs in mijn geest heb ik geen zeggenschap over wat ik denk, over mijn waken of slapen.
Hun stemmen klinken nu scherp. Verontwaardigd. Ze maken ruzie.
Over mijn tijdstip van vertrek en over mijn begraafplaats.
Vroeger hebben mensen met mij gestreden, tegen mij, voor mij. Nu om mij.
Ik heb ze vaak iets proberen te leren over de innerlijke strijd die nodig is om tot verzoening te komen. Nu rest mij niets dan herinneren.
Demonstraties en spreekkoren, het popliedje ‘Free Mandela’.
Het werd een strijdlied.
Ik neurie onhoorbaar mee.
Voor mij een lied van vrede.

Marjo Korrel – 29 juni 2013

Verhalen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.