Huidhonger en Corona

Huidhonger en Corona

Een schrijfcursus van Wim Daniëls, ‘Huidhonger’ en omzien in verbazing in deze Corona-tijd

Een column

Vorig jaar mei deed ik mee aan de Schrijfweek van Wim Daniëls, bij Pouchou in de Dordogne. Ik was in die tijd bezig met een bundel van teksten over mijn ervaringen met het alleenstaandenbestaan en over mijn avonturen op datinggebied en ik had dit onderwerp dus gekozen als focus voor die schrijfcursus.

Een van de onderdelen van die bundel was een persoonlijk onderzoek rond de vraag wat er nu eigenlijk zo lastig, vervelend en zwaar is aan dit alleenstaanden bestaan. Wat maakt die staat soms vervelend, lastig of zelfs zwaar of verdrietig? Wat máákt dat dit zo is? En wat moet je dan, als je dit zo ervaart? Wat moet je leren dragen, verdragen en verduren, leren accepteren en waar kun je iets aan doen en hoe doe je dat dan? Hoe doe je dat dan zelf en in de interactie met anderen?

Uit dit doorleefde onderzoek zijn nogal wat teksten voortgekomen, maar die passen niet bij wat ik vandaag wil vertellen. Dat komt later misschien nog wel ’n keer. De voornaamste conclusie was in ieder geval dat voor al die momenten waarin prettig gezelschap erg gewenst is, wel oplossingen te vinden zijn. Die momenten zijn op het grotere wereldtoneel tenslotte maar ‘klein leed’. Het leed dat leven heet. Het is dan meestal gewoon een kwestie van ‘Tom Poes, verzin ’n list’. Gewoon een kwestie van alternatieven bedenken en draaglijke en zelfs heel creatieve oplossingen verzinnen.

Deel van de tekst die ik toen schreef:
Waar de last van het alleenstaandenbestaan zich het meest schrijnend en niet te ontkennen manifesteert, is het gebied van fysiek contact, intimiteit en vanzelfsprekende aanraking. Of beter gezegd; het ontbreken daarvan. Dat gevoel dat het meest treffend omschreven wordt als ‘Huidhonger ‘. Fysiek contact is ons geboorterecht, een belangrijk deel in ons bestaan als ‘sociaal mens’ en een fundamenteel anker in de menselijke behoefte om te voelen dat je iets goeds, iets warms, iets waardevols betekent voor een ander mens.

Dat lijf, en dan met name het grootste orgaan van dat lijf, dat heel grote oppervlak, die huid vraagt onophoudelijk en dringend om koesterende aandacht te krijgen én vraagt voorál om de kans ook te kunnen geven. Bij de kapper vragen om een extra lange hoofdmassage, bij de pedicure ook een voetmassage boeken, zelfs regelmatig een afspraak maken bij een goede masseuse die me omgeven door kaarsjes, lekkere geurtjes en dromerige achtergrondmuziek liefdevol onder handen neemt … het is genoeg en toch gewoon niet goed genoeg. Het is als ’n doekje voor het bloeden, een druppel op een gloeiende plaat, als een placebo waarvan je weet dat het een placebo is, het stilt de trek voor even, maar niet de honger.

Dagboekfragment:
Een paar redelijk rustige doorsneedagen:

Maandag
Per ongeluk zijkant van hand van huishoudelijke hulp aangeraakt toen ik haar ’n kopje koffie aangaf.
Handen van zes buurtgenoten aangeraakt bij aanvang van vergadering.
Handen van zes buurtgenoten aangeraakt bij afsluiting van vergadering.
Knuffel bij aankomst van goede vriendin
Knuffel bij vertrek van goede vriendin.

Dinsdag
Een keer vingertoppen van kassière aangeraakt toen ze mij de zegeltjes aangaf.
Vier keer hand aangeraakt bij binnenkomst van vier cliënten.
Een keer onderarm aangeraakt van cliënt.
Vier keer hand aangeraakt bij vertrek van vier cliënten.

Woensdag
Drie keer hand aangeraakt bij binnenkomst van drie cliënten.
Een keer schouder aangeraakt van cliënt.
Drie keer hand aangeraakt bij vertrek van drie cliënten.
Per ongeluk deel van hand aangeraakt van de groenteboer toen hij mij m’n tas aangaf.

Tot zover de tekst van toen. En vanochtend toen ik opstond en me aan het voorbereiden was op deze dag in deze Corona-tijd, herinnerde ik me deze weer.
Vandaag weer een dag waarin ik met van alles bezig ben, behalve het onderwerp ‘alleenstaand zijn’ en een dag waarin ik mijn dochter niet mag omhelzen, mijn kleindochter niet mag knuffelen en een dag waarin ik – omdat ik nogal hoest en proest – niemand persoonlijk ontmoet, keek ik even achterom naar de tijd waarin ik het bovenstaande schreef. Verbaasd en verbijsterd.

Verhalen
One Comment
  1. hoi marjo, mooi geschreven!!
    ja we worden nu echt op onszelf teruggeworpen,
    een yogales online van vanmorgen is voor mij niet hetzelfde als daadwerkelijk de aanwezigheid van andere voelen en elkaar onbevangen aanraken.
    ik mis in deze tijd echt het sociale contact.
    een digitale omhelzing! wendel

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *