Dag Dochter

DAG DOCHTER

Het kind dat moeders’ schoot verliet
nu, jaren geleden,
creëert een eigen weg
door voetstappen die het achterlaat.
De weidsheid van de wereld lokt
met soms ’n hunkering naar die hand,
die bestemd was om los te laten.

Als vrouw sta ik in dit ochtendlicht
en zie jou, op die andere oever.
Nu de zon opkomt, licht voelbaar wordt
en de dag weer nieuwe vormen weeft,
verdwijnt met weemoed ook dit beeld.
De stroom van verlangen doet je reiken en gaan
en het leven beleven in je eigen bestaan.